HOME

Kababawan
















susubukan kong magsulat ng isang tula na kakaiba
may mga salita na medyo malalim at matalinhaga
mga salitang pinag-isipan at may kurot sa masa
ngunit, paano ba uumpisahan. . . bigla akong natulala

umupo sa harap ng kompyuter, nag-isip at tumipa
tumingala, napatungo at kinusot ang mga mata
tumipa ng mabagal hanggang makabuo ng mga salita
subalit nang binasa, mga salita ay kagyat na binura

sumandal sa upuan at nag-isip ng taimtim
anong mga salita ba ang matalinhaga at malalim
ang salitang balon ba ay maituturing na malalim
at ang matalinhaga ay katulad ng salitang lihim?

ha ha ha . . . bigla akong natawa sa aking naisip
napakababaw na biro bakit ‘di na lang umidlip
marahil sa pagtulog ay magkaroon ng panaginip
mainam nga’ng matulog kesa sa umupo at maghalukipkip

talagang kasama sa buhay ang pagiging mababaw
lumalabas paminsan-minsan na animo ay bulalakaw
at sa atensyon natin ay paminsan-minsan umaagaw
may nakakainis, nakakatuwa, depende sa salita o galaw

ang pagiging mababaw ay larawan ng katotohanan
kung paano ninanais ng tao ang maging ganito o ganyan
sa ganang akin, ang kababawan ay hindi isang kamalian
basta’t ito ay walang naidudulot na kapahamakan

Seasons of Love













It was in fall when I met you
As you walked with a gloomy face
There’s no one cared, neither one had noticed
But in my fleeting look, I saw some grace

Then fall had petered out and winter came
Fate had intrude and I met you again
I thought I saw you appeared so calm
With a graceful walk but a cold grin

When spring had arrived I was hoping
For interference from a prowler fate
Then I saw you with a genuine smile
A stunning beauty had made me quiet

The summertime was the most wonderful
Strolling around holding each other’s hand
The fulfilled time and cheerful hearts
Changes the life that used to be bland

The Future in January












I walk past the years and look at the future
As January comes though I wasn’t so sure
Will there be a new sunshine for me to see?
Or, a signal of new hope as what they say.

I waited, I hoped but then, I never learned
That waiting and hoping can simply be earned
In an idle time of a lethargic man
Nowhere to go if won’t budge a leg or arm

I hope, we all can hope, but it’s not enough
A balloon in an empty room would soon puff
I can wait; we all can wait from dawn ‘til dusk
The trinkets will hide unless it is unmasked

Now, I want to walk fast towards the future
But the future seems at a very far shore
In the mid-day of life still keeps on searching
The vagueness of future still in the offing

I wish to change my mind and run or step back
Time is fading in a life with so much flak
Then the realization came like a lightning
The future is near yet so far from reaching