Narsiso

Sino ba itong nakaharap sa salamin

Na tila lahat ng anggulo ay nais sipatin

Kakagatin ng marahan ang mga labi

Saka kikindat at maglalabas ng ngiti

Halos isang oras nang paikot-ikot

At ang buong mukha ay kinakalikot

Panay ang hagod sa kinulayang buhok

Subalit ang porma ay hindi matumbok

Sino ba itong naglalakad ng marahan

Tila inaagaw ang pansin ng karamihan

Agaw-pansin ang bawat kilos at mga salita

Maharot man o mahinhin, ito’y sinasadya

Sino ba itong laman ng mga umpukan

At nais ay siya lamang ang pinakikinggan

Lahat ay kaya at palaging siya ang bida 

Siya ang magaling, ang guwapo o maganda

Sino ba itong laman ng social media

Bawat kibot ay nakalathala ang mukha

Sa bawat oras ay may bagong larawan

Kuha man sa kubeta o sa paminggalan

Nagkaroon ka na ba ng oras na mapagtanto

Kung ang mga kilos mo ay totoo o biro

Isa ka ba sa mga Narsiso ng kasalukuyan

Na ang sarilli ay labis na kinahuhumalingan

Kababawan

susubukan kong magsulat ng isang tula na kakaiba

may mga salita na medyo malalim at matalinhaga

mga salitang pinag-isipan at may kurot sa masa

ngunit, paano ba uumpisahan. . . bigla akong natulala

umupo sa harap ng kompyuter, nag-isip at tumipa

tumingala, napatungo at kinusot ang mga mata

tumipa ng mabagal hanggang makabuo ng mga salita

subalit nang binasa, mga salita ay kagyat na binura

sumandal sa upuan at nag-isip ng taimtim

anong mga salita ba ang matalinhaga at malalim

ang salitang balon ba ay maituturing na malalim

at ang matalinhaga ay katulad ng salitang lihim?

ha ha ha . . . bigla akong natawa sa aking naisip

napakababaw na biro bakit ‘di na lang umidlip

marahil sa pagtulog ay magkaroon ng panaginip

mainam nga’ng matulog kesa sa umupo at maghalukipkip

talagang kasama sa buhay ang pagiging mababaw

lumalabas paminsan-minsan na animo ay bulalakaw

at sa atensyon natin ay paminsan-minsan umaagaw

may nakakainis, nakakatuwa, depende sa salita o galaw

ang pagiging mababaw ay larawan ng katotohanan

kung paano ninanais ng tao ang maging ganito o ganyan

sa ganang akin, ang kababawan ay hindi isang kamalian

basta’t ito ay walang naidudulot na kapahamakan

Seasons of Love

It was in fall when I met you

As you walked with a gloomy face

There’s no one cared, neither one had noticed

But in my fleeting look, I saw some grace

Then fall had petered out and winter came

Fate had intrude and I met you again

I thought I saw you appeared so calm

With a graceful walk but a cold grin

When spring had arrived I was hoping

For interference from a prowler fate

Then I saw you with a genuine smile

A stunning beauty had made me quiet

The summertime was the most wonderful

Strolling around holding each other’s hand

The fulfilled time and cheerful hearts

Changes the life that used to be bland